V2

Robert Harris

De nieuwe oorlogsthriller van grootmeester Robert Harris

Paperback:
20,99

Synopsis

Samenvatting

Aan het einde van de oorlog geloofde Adolf Hitler nog stellig in een overwinning door middel van zijn nieuwste V2-raketten. Deze konden een explosieve lading van meer dan 1000 kilo met drie keer de snelheid van het geluid vervoeren. De nieuwe raket had ook een enorm bereik, net genoeg om vanuit de bossen van Den Haag de Engelse hoofdstad te bereiken.
In november 1944 wordt de Duitse wetenschapper Rudi Graf naar de Hollandse kust gestuurd. Graf werkte ooit samen met Wernher von Braun aan een ruimteraket, maar is inmiddels het brein achter de onvoorspelbare en dodelijke V2. Zijn afkeer van de oorlog zorgt er echter voor dat hij in Scheveningen al snel verdacht wordt van sabotage.
De bombardementen op Londen eisen vreselijk veel slachtoffers, en de Engelse regering besluit om een groep jonge vrouwen naar Vlaanderen te sturen in een wanhopige poging om de Duitse raketten uit te schakelen. Kay Caton-Walsh is een officier van de WAAF en zal met gevaar voor eigen leven moeten achterhalen waarvandaan de V2-raketten precies worden afgevuurd.

Specificaties

ISBN: 9789403106717
NUR: 305
Type: Paperback
Auteur(s): Robert Harris
Vertaler: Rogier van Kappel
Prijs: 20,99
Aantal pagina's: 368
Uitgever: Cargo
Verschijningsdatum: 13-10-2020

Specificaties

ISBN: 9789403111711
NUR: 305
Type: E-book
Auteur(s): Robert Harris
Vertaler: Rogier van Kappel
Prijs: 11,99
Aantal pagina's: 368
Uitgever: Cargo
Verschijningsdatum: 13-10-2020

Leesfragment

Op de laatste zaterdag van november 1944 lagen drie bijna vijftien meter lange ballistische raketten met geopende inspectiepanelen onder booglampen in een spoorwegloods in Scheveningen. Ze waren als vertroetelde patiënten in een dure privékliniek aan allerlei monitoren gekoppeld en werden verzorgd door technici in de vormeloze, van grijze spijkerstof gemaakte overalls van de Duitse Wehrmacht. Die winter – de zesde oorlogswinter – was berucht streng. Het leek wel of de kou die oprees uit de betonnen vloer dwars door de zolen van zelfs de allerzwaarste schoenen heen ging, zodat je tot op het bot verkleumd raakte. Eén man stapte weg van zijn werkbank en om te voorkomen dat zijn voeten gevoelloos werden, stampte hij een paar keer op de vloer. Als enige hier was hij niet in uniform. Samen met zijn versleten Schots geruite stropdas gaven zijn vooroorlogse donkerblauwe pak en de rij pennen in zijn borstzakje duidelijk aan dat hij een burger was. Een wiskundeleraar, zou je misschien gezegd hebben als je werd gevraagd om te raden welk beroep hij had, of een jonge lector in een van de exacte wetenschappen. Alleen als je de olie onder zijn afgekloven vingernagels opmerkte, had je misschien gedacht: ach ja, een ingenieur.

Hij kon de Noordzee horen, hier nog geen honderd meter vandaan, het aanhoudend ruisen van de golven die zich onvermoeibaar op het strand stortten, het krijsen van zich verwoed tegen de wind in worstelende meeuwen terwijl ze door een harde windstoot werden opgelicht en weggesmeten. Er kwamen herinneringen in hem op – te veel eigenlijk; hij kwam in de verleiding om zijn oorbeschermers op te zetten om ervan verlost te zijn, maar dan zou hij nog meer opvallen, en bovendien had hij die dan om de vijf minuten weer moeten afzetten, want er werd hem voortdurend van alles gevraagd: over de aandrijving of de druk in de alcoholtank of de elektrische circuits waarmee de raket van grond- op intern vermogen werd overgezet. Hij ging weer aan het werk.

Gerelateerde artikelen